Ik heb al jaren een bril en ik draag hem al jaren, bijna nooit. Mijn laatste bril is een klassiek model van 9 jaar geleden. Kortom, ik zie mijn bril niet graag meer.
Maar ik word maar niet verliefd op één van die knotsgekke brilmonturen van tegenwoordig. De monturen krijgen iets te veel aandacht. Een bril bestaat zelfs voor heel veel geld te koop zonder ‘ruiten’ – en dan bedoel ik te koop bij de brillenspecialist en dus niet bij de carnavalswinkel!
Dus what to do als je bijna nooit een ‘leesbril’montuur’ mooi vindt (note:  zonnebrillen heb ik thans met hopen. Maar een verduisterde leesbril staat very weird en creepy zelfs; jammer!).  Een goed alternatief worden dan de brillen van Silhouette. Onlangs in een magazine, een prachtig beeld gezien van een vrouw met een bril zonder montuurrand rond de glazen. Prachtig! En daarbij stond als opschrift dat de bril van Silhouette hetzelfde effect kan creëren als dat wat mascara voor je ogen doet! Awel, ik vond dat er pil op. De vrouw had een super open blik.

Ben even naar de site gesurfd. Er is een super handige tool waarbij je een foto van jezelf kan opladen en daarna allerlei brillen kan testen. Ik had de Silhouette Enviso – 6681 Shea Shell, op mijn neus. Mmmh, ben nog niet helemaal overtuigd. Misschien toch maar eens in de winkel gaan uittesten.

Als er één plaat is deze zomer die echt danskriebels in mijn lichaam opwekt dan is het die van Michel Cleis feat. Toto La Momposina – La Mezcla. Ik spring van het ene been op het andere, en haal mijn oude capoeira moves boven. Ik bakte niks van capoeira maar mijn uithoudingsvermogen zat wel goed. En laat je dat nu net nodig hebben want dit nummer duurt heerlijk lang (mijn player is zelfs te breed, om mooi in mijn website layout te passen; hilarisch!). Overigens de hit van 2009 op Ibiza. Niet dat mij dat interesseert, maar het zegt wel wat over het dansbare karakter van dit nummer. Huppelen maar!!

De healthy koekjes of ontbijtgranen die een laagje zondige chocolade toelaten zijn reeds enkele jaren gekend en breiden hun gamma van gezond met beetje zoet steeds verder uit. Saai. Ik raak geen ontbijtgranen meer aan of het zij de echte mierzoete boel zoals Loops.

Hoe zit het eigenlijk met de voedingsmerken of -producten die enkel ‘aan zoet zonder meer’ doen? Wel, ook zij zorgen voor een ommekeer op de Belgische chocolade markt.

Vergeet je reepje met hazelnoten of marsepein. Ze stoppen nieuwe, smaakmakende ingrediëntjes in je chocolade reep. Zoals Côte d’Or met ‘Verrassing van de zon’. Oh boy, als je het mij vraagt, doe zo voort!  De verslavende melkchocolade, en al even verslavende geroosterde sesam- en zonnebloemzaadjes met cranberries. Yum!

Vandaag in de supermarkt zag ik weer wat nieuws. Deze keer van ‘Jacques’ en het is een handzak vol met ‘Choc’.  Dit zijn écht dikke maisvlokken met cranberries (again) en appelsmaak, geheel overtrokken door een smeuïg jasje melkchocolade. Ook dit smaakt heerlijk!

Ik hou wel van deze uitwisseling. Meneer Chocolade schudt zijn klassieke gamma een beetje door elkaar. Ontbijtgranen of gezonde koekjes met chocolade laat ik aan mijn neus voorbij gaan. Maar chocolade in een nieuw jasje, probeer ik altijd uit! Chocolate rules!

Sinds een tweetal maanden is mijn privé laptop gecrasht en ben ik dus verplicht om met de laptop van ‘t werk op mijn blog te schrijven en mijn persoonlijke foto’s op te laden. Maar ik hou er niet van om werk en privé te mixen. Dus heb ik besloten om gewoon mijn daily snapshots zoals van een vriendin op bezoek, of van een begeerlijk paar schoenen (ik neem een foto van het paar schoenen alvorens deze te kopen, want de helft van mijn collectie wordt niet bepaald warm onthaald) etc, … in mijn Flickr account op te nemen.

Waar ik de laatste jaren een gewoonte van heb gemaakt is elk boeketje bloemen dat ik van mon fiancé krijg, te fotograferen. En zo hoop ik er ooit een mooie collage van te maken. Ik wil de herinnering en het moment bewaren. Potpourri is nu éénmaal niet meer van deze tijd en bovendien vind ik het maar vies. Dus nu bewaar ik alle boeketjes ‘for ever’ op Flickr ipv op de harde schijf van mijn werkcomputer. De mooiste boekets kan je nu al bekijken in de photo set ‘Bloemetjes van Niko’.   Er volgen er nog. Want ik zweer het je dat ik al veel meer bloemetjes gekregen heb, maar ik moet eerst die niet gebackupte laptop weer aan de praat krijgen!

Dit weekend verraste hij me met die allerschattigste mini-boeketje roosjes. Roosjes met verschillende kleuren gecombineerd met kleine mini-bloemetjes ertussen. Dat is zo mooi. Ik hou van kleine boeketjes. Ze getuigen van intimiteit.

Queen of Highlight zegt het zinnetje onder haar naam.  Ik zag een prachtige parasol met 2 comfortabele stoeltjes voor de panoramisch hoge ruiten en een wagenwijd openstaande deur waar muziek uitwaaide. Voor dit decor snuffelde een Beaggle op zijn dooie gemak rond. Dit waren de eerste impressies die ik kreeg toen ik voor het eerst – een half jaar geleden – Anna Jones opmerkte.

Deze week dacht ik opnieuw terug aan Anna Jones. Maar voor ik over A.J. vertel start ik liever bij het begin. Wel, ongeveer 2,5 maand geleden heb ik voor eens en altijd mijn vertrouwen in kappers verloren. Sinds ik klein ben word ik er al bloednerveus en berepissig van. Zat ik naast mijn moeder in de kappersstoel met blozende wangen en kwaaie ogen naar mijn spiegelbeeld te kijken. Maar  aangezien ik zelf niet met schaar en (sinds enkele jaren) niet met haarkleuringen overweg kan, bleef het een noodzakelijk kwaad.

En zo begon ik een tijdje Wakko (what’s in a name?!) te bezoeken.  Noisy coiffeur in de schaduw van het tropisch instituut, die gekend is voor zijn kleuringen. Zo hebben ze mijn haren op 1,5 jaar tijd enkele keren natuurlijk licht-honingblond geverfd. Very Nice.  Maar ik hield het niet vol om steeds weer de uitgroei te laten bijwerken. Dus de briefing aan Wakko werd de volgende – read this post.

Daar zijnde, begon het meteen al slecht. Een 20-tal minuten discussieerde de baas met zijn leerlingen over welke mengsels het moest worden: ‘Jerry, op lichtblond haar, doe je welke nummer om te voorkomen dat het oranje wordt?’, ‘Nee, fout. Wat moet er bij? Ja, ziet ge dat ge het weet.’ Soit. De stagiair in kwestie heeft mij zoals Pollock beschilderd met zijn haarverf. Ik had druppels op mijn neus, voorhoofd, nek en zelfs t-shirt. Ik kon er nog wel mee leven. Na de wasbeurt…  hield ik mijn kleurenfotocopie naast mijn hoofd en staarde ik ongelovig in de spiegel :  ‘You R.U.I.N.E.D. my life!!!!’ ( = my hair ) Ik had diep kastanjebruin haar op mijn hoofd staan.

2,5 maand later, nog steeds ongelukkig. Twee keer wassen per dag, gaan zwemmen, haar drogen onder de zon, en mezelf overtuigen via honderdenéén stemmen dat het best wel meevalt ‘dat bruin’ …. werkt niet. Het haar blijft steevast donkerrrrrr – grrrr. Aangezien ik ongeveer 1u per week over mijn haarkleur sprak en Mon Fiancé daarmee zot krijg, besloot ik dat het welletjes was.

Anna Jones… de naam popte op in mijn hoofd. Queen of highlights. Zij moet wat  afweten van blond.  Ik belde haar op, legde mijn schizofrene haarprobleem uit (i feel ‘blonde’ !! ). Ze stelde de juiste vragen en ik voelde me voor het eerst weer in staat het woord ‘kapper’ uit te spreken. Ik maakte een afspraak.

Een afspraak voor vandaag. Vanochtend betrad ik die mooie coiffeurzaak. Een mix van Art Déco en Seventies decor waarbij het zonlicht van hoog binnenvalt, lekkere koffie in een prachtig porseleine tasje van Christian Lacroix voor mijn neus met een Mignotte’tje erbij, Cruize FM op de achtergrond en het volste vertrouwen in Anna – mijn heldin heet eigenlijk ‘An’ maar voor mij is ‘zij’ de verpersoonlijking van Anna Jones (naam van de keten). Ik kan er nog heel veel details bij halen maar wat belangrijk is om te onthouden: ANNA JONES KNOWS HER BUSINESS.

Elke haar werd omgedraaid en we bekeken samen hoe je van donker (geleidelijk) terug naar blond kan toewerken. Het roestachtige dat als ondertoon op het haar zat, is weggewerkt naar een lichter bruin. En hier en daar zitten blonde zeer fijne meches. VERY NATURAL en het resultaat benadert een zachte, natuurlijke kleur. Step by step word ik weer blond en geraak ik van die harde, artificiële pruik af.

I’m starting to feel beautiful again.

Er zijn zo van die dagen, of zelfs weken, die ‘zonovergoten’ lopen zoals het altijd zou moeten zijn. Als je dat ervaart moet je gewoonweg die positieve vibe blijven stimuleren, en hem ‘for the time being’ zo goed mogelijk stretchen. Wat mij deze dagen extra opbeurt is muziek. (Her)Ontdekken wat nieuw en oud is en exact mijn stemming weergeeft!

Wat speelde er zoal door mijn hoofd de laatste weken? Nat King Cole. Zowel de klassieke als de remixed versie zijn super:
‘Day in Day out’

En het is een muzikaal weekend. Net tickets besteld voor het concert van een fantastische zanger ‘Raphael Saadiq’.
Waar ken je hem van? Hij ‘featured’ songs van bekenden zoals Prince en producet allerlei hiphop projecten. Ik ken hem vooral van ‘Lucy Pearl’. Zijn nieuwe album is erg Motown geïnspireerd en dat kan ik alleen maar toejuichen.

Afspraak met Saadiq op 18 okt in AB. Neem iemand mee van wie je houdt want slowen zit er zeker in!
Voorsmaakje ‘Never give you up’

Het is een positieve week. Ontdek veel goeds. Na in Knack Focus een interview gelezen te hebben over Trixie Whitley werd ik erg benieuwd. Ben naar itunes store gegaan, nog geen Trixie te bespeuren. Ben op site van Linkerwoofer (gratis muziekfestival op Linkeroever) gesurft.  Ze speelt gitaar, piano, drumt, zingt en schrijft. An all-round artist dus. Trixie treedt solo op vandaag om 16.30u. Ok daar wil ik sevens speciaal voor naar LO maar hoe klinkt deze jonge vrouw (22j) die getourt heeft met de fantastische Meshell Ndegeocello? Eén woord: mesmerizing!

Zou jullie graag ‘We are the seasons’ laten horen. Maar nergens gevonden. Hoop ergens een cd van haar te vinden. Hier haar bekendste nummer:  I’d rather go blind.

Woohaa, eindelijk nog eens een leuke, nieuwe bruisende spot in Antwerpen.  Eindelijk verdomme!

Historiek, muziek, prachtig uitzicht, zonneterras, heerlijke keuken, charmante bediening. Ik ben fan van FELIX (Felix Pakhuis)! Op langere termijn (voorjaar 2010) wordt in dit voormalig pakhuis ook een ‘Boqueria’ (zoals in Spanje – soort van markt met verse eetwaren) ondergebracht en nog veel meer. Verrrrry nice, hier neem ik volgend weekend enkele madammen mee naartoe.

Er bestaan grote geluk’jes zoals de liefde van je leven vinden, een gezond kindje op de wereld zetten maar er bestaan zeker evenveel of zelfs meer kleine geluk’jes. Vandaag werd ik overrompeld door kleine geluk’jes. Bij thuiskomst ontdekte ik dat de plant die ik een tijdje geleden heb gekocht het uitstekend deed, op het plekje dat ik voor hem heb uitgekozen op ons terras. Het is een vreemde plant. Een soort vetplant die dagelijks enkele bloemetjes laat bloeien. Die bloemetjes hebben verschillende kleuren. Deze plant ziet er geen dag hetzelfde uit.

En vandaag deed mijn plant het extra goed. Superveel bloemetjes, mega opgewekt. Terwijl ik mijn bloemetjes vetplant aan het koesteren was, zag ik mijn overbuurvrouw, een oude vrouw met patchouli huisgeur en lange rokken met net zichtbaar, korte kleurrijke sokken. Ze deed net hetzelfde als ik op dat moment. Blaadjes strelen, je neus in je plant stoppen om te checken of hij helemaal ok is, en de bloembakken keren zodat de steeltjes niet naar één richting groeien. Deze opmerkelijke oude vrouw heeft er trouwens een hobby van gemaakt om haar nieuwe, verbrede trottoir in te richten tot voortuin. I like her. Bovendien is ook haar nieuwste aanwinst een vetplant (maar dan zonder bloemetjes).

Als de afstand er niet was had ik haar dag gaan zeggen. Hoe dan ook, we deelden vandaag onze kleine geluk’jes.