Wat een verschrikkelijk enge rit naar huis heb ik gisterennacht ondernomen. Vanuit Ukkel omstreeks half twaalf naar Antwerpen vertrokken. Ik kwam van een heel erg leuk kerstfeestje op mijn werk. Vertrokken met jas, muts maar zonder mijn wollen gilet want die was ik vergeten op het feestje. Gek dat ik dat niet doorhad bij het vertrek. Vandaag kwam de receptioniste ermee aandraven. Bon, de champagne moet er voor iets tussen gezeten hebben. Hoe dan ook, gisterennacht, na mijn auto uit een dikke sneewlaag gepeld te hebben, belde ik toch maar voor alle zekerheid naar het thuisfront (in ‘t geval hij me over een paar uur nog niet thuis terug vond, dan zou er vast iets gebeurd zijn). Ik moest in 2de rijden, zei hij, en als ik thuis ben, wachtte er me een verrassing op het terras. Spannend, daar ging ik dan, mijn sneeuwrit van Brussel Zuid naar België Noord ging van start.

Twee kruispunten gepasseerd waar ik gewoon rechtdoor overreed in plaats van naar links af te slaan. Verder één groen licht gemist terwijl ik er slechts 20m van verwijderd was. Maar het verschikkelijkste was het moment dat ik bijna een ijsschaatsende mens van de weg heb gewalsd. Dat was een gek. Hij was op zijn sneakers van een helling aan het schuiven / skaten. Een helling waar ik met mijn wagen aan het bollen was, onmogelijk om te remmen. Heb die gast echt van de weg getoeterd! Nondeju, mijn hart zat in mijn keel.

Soit, na een trage rit door Ukkel centrum en een iets snellere rit over de E19 kwam ik aan bij me thuis waar manlief al lag te slapen. Direct naar het terras gerend (voor de verrassing) en wat zag ik daar… deze allerliefste, perfecte sneeuwman. That makes me happy! Van een blijde aankomst gesproken.  De kleine armpjes in de lucht. Bravo! Heb een foto’tje genomen dat nu als wallpaper van mijn gsm dient.  I survived a death ride en heb een kleine mascotte op mijn terras staan. Heerlijk!