ooooooh wat vind ik dit lekker. Custard Cream cookies. 2 vanille koekjes waartussen vanille crème rijkelijk verstopt zit. Hmmmm. Deze koekjes vond ik vroeger enkel terug op de markt of bij een koffie op een terras. Ik moest maar even de verpakking van het kleine koekje betasten en herkende quasi onmiddellijk mijn favoriete koekje in sommige gevallen.  Lag dat koekje niet op mijn koffieschoteltje dan switchte ik dat garanti wanneer mijn gezelschap even niet keek. Later pakte ik het minder stiekem aan, en zei ik gewoon ‘dit is mijn favoriete koekje dat ik NERGENS in de supermarkt vind. Mag ik het opeten aub?’. Hoe desperate kan je klinken, niet waar? Hoe dan ook  het werkte. Zowat al mijn vriendinnen weten dat dit mijn aller beste vriend-koekje is.

Sinds kort maakte mijn hart een vreugdesprong want in de lokale familiesupermarkt Peeters-Govers (check onder ‘Bedrijf’ en ontdek het charmante koppel Peeters & Govers) vond ik deze schatjes van Custard Cream koekjes. De originele zelfs, afkomstig uit Ierland.

Ik ben zo blij dat ik mijn pak op 3 dagen vandaag finish. Ik weet alvast waar ik volgend weekend opnieuw ga winkelen..

De healthy koekjes of ontbijtgranen die een laagje zondige chocolade toelaten zijn reeds enkele jaren gekend en breiden hun gamma van gezond met beetje zoet steeds verder uit. Saai. Ik raak geen ontbijtgranen meer aan of het zij de echte mierzoete boel zoals Loops.

Hoe zit het eigenlijk met de voedingsmerken of -producten die enkel ‘aan zoet zonder meer’ doen? Wel, ook zij zorgen voor een ommekeer op de Belgische chocolade markt.

Vergeet je reepje met hazelnoten of marsepein. Ze stoppen nieuwe, smaakmakende ingrediëntjes in je chocolade reep. Zoals Côte d’Or met ‘Verrassing van de zon’. Oh boy, als je het mij vraagt, doe zo voort!  De verslavende melkchocolade, en al even verslavende geroosterde sesam- en zonnebloemzaadjes met cranberries. Yum!

Vandaag in de supermarkt zag ik weer wat nieuws. Deze keer van ‘Jacques’ en het is een handzak vol met ‘Choc’.  Dit zijn écht dikke maisvlokken met cranberries (again) en appelsmaak, geheel overtrokken door een smeuïg jasje melkchocolade. Ook dit smaakt heerlijk!

Ik hou wel van deze uitwisseling. Meneer Chocolade schudt zijn klassieke gamma een beetje door elkaar. Ontbijtgranen of gezonde koekjes met chocolade laat ik aan mijn neus voorbij gaan. Maar chocolade in een nieuw jasje, probeer ik altijd uit! Chocolate rules!

Lees ik in mijn feed, de titel van een post afkomstig van de culinaire blog ‘Evelien kookt lekker’.  Evelien is mijn online kookguru.  Er is nog veel werk aan de winkel. Maar bon, die titel ‘A bun in the oven’ … Mijn eerste gedachte:  ik lust geen konijn.

Tijdens mijn week vakantie heb ik 3 recepten van Evelien uitgeprobeerd. 2 van de 3 zijn geslaagd. Ik hou van de manier waarop ze haar kookideeën inleidt, daarom was ik nieuwsgierig en opende ik de post.

Evelien blijkt 3 maand zwanger. A bun in the oven, blijkt een post met daarin een recept voor cakejes te zijn. Momenteel Evelien kookt zwanger! Op naar de zoete keuken.

Pasen komt eraan en daar spelen alle chocolatiers van ‘t land gretig op in. Overal zie je de typische eitjes terug, in alle smaken. Ik herinner me vroeger bij mijn ene bomma, de grote home made bakery chocolat eggs met daarin kinderbollekes (van die felgekleurde mini-suikerbolletjes voor op je ijsje). Vond ik heerlijk. Met een klein satijnen lintje dat het ei scheidde vlogen deze tijdens het openen in het rond.

Vandaag de dag zie je steeds minder de typische paashaas, of het konijn maar eerder de kip en het eendje. Kijk hierboven naar de kip van Wittamer, die heet Frou-frou. Geweldig toch, alleen daarvoor al zou je het kopen. Of de eendjes van Galler, je zou ze zo in een bad willen zetten. Verder geraken de eieren steeds origineler gevuld of vanbuiten re-looked: speculoos, framboos, bladgoud…  Bij neuhaus heb ik het grootste aanbod aan kleine eitjes ontdekt. Jammer dat de tijd van eitjes krijgen (of zoeken!) voorbij is. Nu ben ik die jongedame die een keer per week chocolade gaat kopen. Volgende week wordt dat een paaseendje of -kipje.

Binnenkort nog eens naar Parijs… het paradijs van gezellige koffiebars en winkels vol brocanterie en snuisterijen. Het is die eager naar nostalgie die je vooral daar in Parijs terugvindt. In afwachting van deze uitstap is het dan ook heerlijk om alvast in deze cosy sfeer te vertoeven. De wereld van Amélie Poulain vind je in eet & drink locatie Dansing Chocolat maar ook in Bitterzoet. Deze laatste is mijn favoriet. Ben er nog maar twee keer geweest, voor en na een kappersbeurt… wat een verwennerij!

Bitterzoet is geen café (lees ‘geen rook’), niet ’s avonds open (ondanks de naam, bitterzoet is een avondplantje) maar een écht chille & degelijke eetplek. Het lijkt op een kleine refter met een zeer gezellige kokkin die van de meest typische bereidingen iets speciaals maakt. Een meergranenbaguette met lekkere kipcurrysla, rucola, krulsla, rode, vlezige tomaatschijfjes, aubergine en beetje komkommer. Dit geheel werd bedekt met die ‘oranje’ bes waar geen kat de naam van kent en een zee rozijntjes. Heeeel lekker. Erna een Indian Chai Massala gedronken. Goh, ik wil zelfs niet weten hoe ze deze in India echt bereiden = too damn good.

Heerlijk toch dat gevoel dat je je in een wijk in een stad bevindt, een dorpje op zich. Net zoals je in Parijs Le Marais heb, heb ik in Antwerpen de Sint-Andrieswijk. Stel, je woont er, brengt er je kleren naar de droogkuis, pikt nog een krantje op en alvorens je naar de kapper gaat, en consumeert er elke dag een lekker warm drankje met wat hartigs erbij in de plaatselijke koffiebar. Wel dat gevoel had ik bij mijn zaterdagnamiddagactiviteiten daar en elk puzzelstukje klopte. Genieten comme une parisienne!

België staat erom bekend. In de zuiderse landen of onze buren krijg je dit niet. Het is wat mij betreft een must: dat ene koekje of chocolaatje bij je koffie of andere warme drank. Beter nog, ik vind het ongehoord, wanneer je meer dan tweeënhalve euro betaalt voor een warme drank en er geen zoetigheidje bij krijgt.

Ik denk daarbij aan mijn favorieten: Côte d’Or (een Chokotoff of melkchocolaatje), een typisch zandkoekje met vanillecrème ertussen (die herken ik op de tast, no matter welke verpakking errond zit,  de switch met jouw koekje is gebeurd voor je het doorhebt!) en tenslotte een stuk home-made cake. Ik zweer het je, dé reden waarom ik ergens ga koffiedrinken en op een andere niet. Waar haalt Illy het om zo’n hardgebrande koffieboon in zwarte chocoladehuls bij zijn koffie te serveren? Het is om in je holle tand te steken en bestemd voor niet-bourgondische landen. As far as I know, that is not Belgium! Dus ga voor the real thing en liefst nog een combinatie. Het moet gezegd worden maar het posche Salon de thé Claude in Antwerpen heeft het begrip koffiedrinken of theeleuten helemaal begrepen. Daar krijg je een schoteltje gourmandises (cake, vers koekje en chocotabletje van de pralinezaak achter de hoek). Klasse, ook al betaal je een centje meer. Maar ik denk ook aan de vele zaken die bij een aperitief of biertje een zoutje serveren. Of restaurants die een mini-hapje serveren om je voor te bereiden op al het andere smakelijke dat volgt. All the same, en zo’n klein gebaar waarmee je mijn hart wint.

Het stad staat er vol van, chocolat bars. Je hebt er verschillende o.a een take-away bar van Duo Penotti (je weet wel 2 kleuren in een potti), een taartjessalon van Guylian (van de zeevruchten pralientjes), en Quetzal (heeft iets te maken met Aztekische god en Latijns-Amerika, de cacoa, aldus). Die laatste Quetzal is de beste als je het mij vraagt. Verschillende chocolade, hot & cold, shakes van goeie kwaliteit en home made brownies. Decor oogt fris en ongecompliceerd, maar de retro-oranje kleur doet me wel denken aan mijn all-time favorite Galler. Heb mijn bruine chocolademelk (55% cacao) uitgehaald. Want de geur is er doordringend en als je hier je chocomelkje ter plaatse consumeert, val je garanti in kattezwijm. Zou de bediening beïnvloed worden door constant boven die heerlijke dampen te hangen? Anyhow, chocolate time?  Hup naar Quetzal (op de Lijnwaadmarkt 11).

Velen schreven er al over in verschillende pers en toch zie ik dit allerschattigste, frisogende sushirestau’ke op de Antwerpse Sint-Jorispoort vaker leeg dan vol! Te duur, niet echt. Te modern/kaal, zeker niet, eerder heel mooi. Slechte sushi? I wouldn’t know, zelf – met schaamrood op de wangen – ook nog niet geweest! Maar als ik de website mag geloven, hebben ze er zeer veel kennis in huis. Wauw!! Hoe lekker en mooi gepresenteerd ziet deze ko’uzi sushi eruit!! Maandag tem zaterdag open en je kan ook uithalen. Heb het bestelnummer reeds opgeslagen in mijn gsm: 03 232 24 88.

Wat betekent ko’uzi eigenlijk? ko’uzi verbindt het Engelse cosy (gezellig, aangenaam) met het Japanse kouji (de gistcellen die simpele rijst fermenteren tot geraffineerde saké en shoyu).

Wauw! Wat dit te betekenen heeft ontbrak me eerst volledig. Heb de initiatiefnemers dan ook spontaan de vraag gesteld want waarom organiseert men de kortste tijdrit allertijden? Omdat men autoloze zondag gewoon leuk vindt om een straatfeest te houden en daarbij verder niet al te veel inspanningen wil leveren. That would make sense!

De site toont dezelfde lazyness door niet te veel uitleg te verschaffen maar met het broodnodige de aandacht te trekken. Partner restau Henri kent zeker wat van feesten en lekker eten (dessertassortiment!). Maybe no bad idea, alleen, met de fiets naar Brussel afzakken, daar ben ik op autoloze zondag zeker te lui voor!

Nieuwsgierig? Hierzo.

Als dat nu geen prachtig woord is voor wijnproeverij: enoteca. En prachtig zijn ook de Italiaanse restau’s die ik daaraan link. Geen typische Chianti daar.

Vandaag ontdekt (op aanraden van vaste stek die op vakantie is – lees hieronder)…

La Manna is een Osteria / Enoteca in Elsene die Italiaans uitademt.

De olijven, de wijnen (heerlijk, volle rode wijn uit Toscane maar niet zwaar!), de gerechten (gegrilde scampi’s mooi gesplit en een simple spaghetti al dente met gefrituurde peterselie, looktenen, sesam en olijfolie). Mjammie. Om je vingers bij af te likken.

La Manna online.

Lijfspreuk op visitekaartje:

La vraie cuisine,

c’est quand

les choses

ont le goût

de ce que’elles sont.

Vervolgens de vaste restau voor Italo lunch met wijn is Enoteca Caffe Al Dente.

Klein, gezellig, pittige Italiaanse wijnen en enkel een suggestiebord als menu. Toch voldoende afwisseling. Eén wijze tip: als je een gerecht bestelt vraag dan nooit of te nooit van je leven een extra garnituur zoals kaas (bijvoorbeeld om de simpele reden dat je graag wat extra kaas lust) want dan schiet het Italiaanse temperament de lucht in. Het smakenpalet van de gerechten is weloverwogen en daarbij is klant even geen koning maar eten wat je geserveerd krijgt. Amen.

Bon, to make my point, het woord ‘enoteca’, leeft als referentie voor wat goede Italiaanse horeca is.

Enoteca Caffe Al Dente online.